 |
Facta Non Verba | ||||
|
Guillermo Del Toro: El laberinto del fauno
 |
 |
||
Ο Λαβύρινθος του Πάνα Ισπανία 1944. Στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ στην υπόλοιπη Ευρώπη επέρχεται η ήττα του φασισμού, στην Ισπανία, το τέλος του Εμφυλίου Πολέμου βρίσκει τον εθνικό-φασισμό του Φράνκο νικητή, έναντι των δυνάμεων που μάχονταν για την ελευθερία. Η συνέχεια θα βρει τα οράματα της Ισπανικής Επανάστασης κυνηγημένα στο σκοτάδι. |
Το Παραμύθι της Ελευθερίας Οπουδήποτε στον κόσμο. Ένα κορίτσι περπατά στο δάσος... ‘‘Όταν το δάσος ήταν πολύ νέο, ζούσαν σε αυτό αρμονικά, τα ζώα, οι άνθρωποι και τα μαγικά πλάσματα.’’ Μετά? ο άνθρωπος επέβαλλε την αλαζονική και εγωιστική συμπεριφορά του. Έτσι σε δύσκολες συνθήκες, σε εποχές πολέμων, σφαγής και αίματος, το όραμα της ελευθερίας φαντάζει σαν ένα παιδικό παραμύθι. |
||
Στα δάση και στα βούνα της Ισπανίας, οι συγκρούσεις ανταρτών -φασιστών συνεχίζονται ενώ ο πόλεμος έχει κριθεί. Αυτοί που αντιτίθενται στο καθεστός πρέπει να αφανιστούν. Οι εκπρόσωποι το καθεστώτος, φορείς ιού, ισοπεδώνουν τα δάση της ανθρωπιάς για να θρέψουν την αρρώστια. Να θρέψουν το δικό τους εφιαλτικό παραμύθι. |
Κι όμως, το λουλούδι της ελευθερίας μπορεί να είναι κρυμμένο στις λάσπες, η ελπίδα να βρίσκεται σε μια χαραμάδα στο μουχλιασμένο σου δωμάτιο. Αρκεί να μην φοβόμαστε να λερωθούμε. Να μην φοβόμαστε να δοκιμαστούμε, ακόμα και όταν δεν ξέρουμε σε τι πραγματικά δοκιμαζόμαστε. Οι κανόνες δεν σου δίνονται έτοιμοι. Τους φτιάχνεις εσύ. |
||
Ο ‘‘άρτος ημών ο επιούσιος'' είναι τα ξεροκόμματα που μοιράζουν, αυτοί που δειπνουν με χρυσά κουτάλια. Ο συμβιβασμός φορά το στέμα και κάθεται δίπλα στο τζάκι. Η παραίτηση ποτίζει το χώμα. Ο κυνισμός χλευάζει το όνειρο. Η ελευθερία βωβαίνεται όταν οι βασανίστες γελούν πίσω από κλειστές πόρτες. Όλα τα κλειδιά μοιάζουν να φτιάχτηκαν για την ίδια πόρτα. |
Ακόμα και όταν όλες οι πόρτες φαίνονται να έχουν κλειδώσει, πάντα μπορούμε να φτιάξουμε την δικιά μας. Μπορεί η μάχη να έχει χαθεί... Όμως η πόρτα θα έχει κρατηθεί ανοιχτή. Η ευκαιρία θα είναι ζωντανή, έτοιμη να την αδράξουν οι επόμενοι... |
||
|
|
Francisco Vargas: El violin
«Η ταινία ‘‘Το Βιολί'' είναι ένα καταπληκτικό και γενναίο ντεμπούτο, ...
σας εκλιπαρώ δείτε αυτή τη ταινία» (Guillermo del Torro).
Μια ιστορία αξιοπρέπειας και ζωής, βαναυσότητας και θανάτου στο Μεξικό της δεκαετίας του 1980. Μια ιστορία που συνεχίζεται σήμερα σε δεκάδες γωνιές του πλανήτη. Χωρικοί και αντάρτες, τσιφλικάδες και (παρα)στρατιωτικοί. Μια ταινία ξεκάθαρη, κοφτερή· μοιάζει να παίζει το πρελούδιο για κάτι που ξεπρόβαλε το Γενάρη του 1994 στη Chiapas...
H ταινία έχει πάρει δεκάδες βραβεία, ανάμεσά τους και του φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 2006, όμως όπως λέει ο ίδιος ο σκηνοθέτης, o μεξικάνος Francisco Vargas, μεγαλύτερο βραβείο είναι η αποδοχή που συναντά από όσους/ες τη βλέπουν, οι συζητήσεις που γεννά. Στο Μεξικό επιλέχθηκε ένας διαφορετικός τρόπος διανομής της ταινίας: την παρουσίασαν στο κοινό οι συντελεστές της, με μια πολύμηνη περιοδεία σε αίθουσες εκδηλώσεων, πανεπιστημιακούς χώρους και αγροτικές κοινότητες...