Η μαύρη κάτοψη της ζωής μας, απουσία σκηνικού, τοποθετημένη οπουδήποτε στο χωροχρόνο. Μια κοινωνία αντιπροσωπευτική. Κάτοικοί της, ο καθένας μας. Μια κοινωνία οργανωμένη, ήσυχη, ασφαλής, σάπια. Μια κοινωνία που συντάσσεται για κοινά συμφέροντα και απέναντι σε κοινούς εχθρούς. Εχθρός της όποιος δύναται να διαταράξει την ησυχία της, με οποιονδήποτε τρόπο.

Έτσι η απρόσκλητη επισκέπτης, όταν αναγκάζεται να ζητήσει την βοήθεια των μελών αυτής της κοινωνίας, πρέπει να πληρώσει, να εξαγοράσει την προστασία τους, να προσφέρει κέρδος σε αντάλλαγμα της αποδοχής. Τώρα είναι η ευκαιρία του καθενός, να επωφεληθεί. Αυτή που στην αρχή φαινόταν άχρηστη, ακατάλληλη για κάθε δουλειά, είναι η πιο κατάλληλη για να ξυπνήσει το κτήνος που κρύβουν μέσα τους. Είναι το αντικείμενο του πόθου τους, ένα όργανο έτοιμο να δεχτεί κάθε καταπάτηση, κάθε βιαιότητα, κάθε θηριώδη πράξη ικανή να τους προσφέρει ηδονή.

Το παιχνίδι του δυνατού και του αδύναμου μόλις ξεκίνησε. Και όσο κλείνει ο κλοιός, τόσο μεγαλώνει η εκμετάλλευση. Μοναδικός “προστάτης” της, ο διανοούμενος της κοινωνίας, ο διαμεσολαβητής της με την “δημοκρατία” τους. Αλλά ενώ φαντάζει η λύση των προβλημάτων της, επιλέγει σε κάθε περίπτωση, να προστατέψει την αταραξία των πραγμάτων, να διασφαλίσει την δική του θέση και αποδεικνύεται ένα μεγάλο μηδενικό.

Αυτό που σοκάρει δεν είναι η ακραία συμπεριφορά εκμετάλλευσης και σαδισμού που δείχνουν απέναντι της. Αυτή είναι αναγνωρίσιμη και οικεία στον καθένα μας, καμουφλαρισμένη με αποδεκτές στερεοτυπικές συμπεριφορές, όπου όλοι λίγο ή πολύ αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας. Σοκάρει η υπομονή και η στωικότητα με την οποία δέχεται την “τιμωρία” του το θύμα.

Η αλαζονία της ήταν πως πίστευε ότι αυτή η στωικότητα ήταν ικανή να καταδείξει την ουσία των πράξεων τους. Αποτυχία. Η υποτέλειά της τους τροφοδοτεί με περισσότερο μένος και οργή.

Η ανατροπή τους φέρνει όλους αντιμέτωπους με την αλήθεια. Η υποτελής τους, ορίζει τη μοίρα τους. Η κρίση της, η θεία δίκη, μπουρλότο και φωτιά.

Lars von Trier
Ένας από τους σημαντικότερους ευρωπαίους σκηνοθέτες σήμερα, ο Lars von Trier κατέχει μια ξεχωριστή θέση στα κινηματογραφικά δρώμενα της Δανίας. Υπήρξε η αποκάλυψη του Φεστιβάλ των Καννών το 1985 όταν προβλήθηκε εκεί η πρώτη του ταινία, Το στοιχείο του εγκλήματος. Ακολούθησαν το Epidemic (1988) και το Europa (1991). To 1996 κέρδισε το Μεγάλο Bραβείο του Φεστιβάλ Καννών με το Δαμάζοντας τα κύματα, ενώ με τo Χορεύοντας στο σκοτάδι, κέρδισε το Xρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Kαννών του 2000.

Φιλμογραφία

• Orchdegartneren (μικ. μήκ., 1976),
• Menthe la Bienheureuse (μικ. μήκ. 1979),
• Nocturne (μικ. μήκ. 1980),
• Den Sidste Detail (μικ. μήκ. 1981),
• Befrielselsbilleter (μεσ. μήκ. 1982),
• Forbrydelsens element (Το στοιχείο του εγκλήματος, 1984),
• Epidemic (1987),
• Medea (TV, 1988),
• Europa (1991),
• The Kingdom (TV, 1994),
• Breaking the Waves (Δαμάζοντας τα κύματα, 1996),
• The Kingdom 2 (TV, 1997),
• Idioterne (Οι ηλίθιοι, 1998),
• Dancer in the Dark (Χορεύοντας στο σκοτάδι, 2000),
• Dogville (2003).