Μια σκηνή χωρισμένη στα δύο. Οι θεατές μπορούν να δουν μόνο τα μισά από όσα διαδραματίζονται. Η ατμόσφαιρα είναι φορτωμένη λυρισμό καθώς το πλοίο φεύγει. Το ταξίδι ξαναρχίζει και ονομάζεται αργοναυτική εκστρατεία, το προκάλλυμα της δράσης πίσω από την κουρτίνα. Η παρουσία της μάσκας τόσο έντονη, κι όμως τις στιγμές που πέφτει είναι σαν να μην υπήρξε ποτέ.

Πρόβα τζενεράλε. Ο συγγραφέας και οι βασανιστές συντονίζουν. Το παρών δίνουν σύσσωμες οι οικογένειες των βασανιστών, επιδεικνύοντας την αγάπη τους και τα ισχυρά δεσμά τους η μια στην άλλη… η σιχαμάρα τους όμως επιπλέει και πολλές φορές ξεσπάει απροκάλυπτα, σαν η μάσκα να μην υπήρχε ποτέ.

Το στόμφο της γλώσσας και το λυρισμό μυθικών περιγραφών προσγειώνουν τα βρισίδια. Απότομες εναλλαγές ατμόσφαιρας και ύφους. Εκεί που απαγγέλεται ένας ύμνος στη ζωή η κουρτίνα τραβιέται και η αίθουσα των βασανιστηρίων είναι σε πλήρη θέα. Βρισίδια, τσαμπουκάδες, ξύλο –γενική δοκιμή σε δέκα λεπτά!– το έργο πρέπει ν’ ανεβεί. Το θαύμα να συντελεστεί. Η παράνοια κορυφώνεται και τσακ! –η πόρτα ανοίγει. Επίσημα χαμόγελα και διάχυτη η κόσμική ατμόσφαιρα της πρεμιέρας. Όλη η κυβέρνηση παρούσα. Θεατής στο θέαμα που χορηγεί.

Μυστήρια επί σκηνής όπως (δεν) γίνονται στην πραγματικότητα.

Βαφτίσια, γάμος στη νέα εκκλησία του αίματος. Ταφή στη νέα εκκλησία του αίματος: ανώτατοι κληρικοί συναρμολογούν τα κομμάτια των στρατιωτών-αργοναυτών που κατασπαράχτηκαν στη μάχη. Γιατί αύριο το ταξίδι πρέπει να ξαναγίνει. Η ανάσταση γα τους βασανιστές έχει αυτό το νόημα ακριβώς. Διαιωνίζει. Σ’αυτό το σημείο ο συγγραφέας νομίζει ότι μπορεί να αναμορφώσει το θαύμα της ανάστασης. Να τη φέρει στους βασανιστές και την κυβέρνηση… οι οποίοι απαντάνε εύστοχα: τον βραβεύουν για την πετυχημένη συγκάληψη του εγκλήματος: «…στ’ αναγνωρίζουμε όμως η σάλτσα έπιασε, την κάνει την δουλειά της. Τραβούν το μάτι όλες αυτές οι γαρνιτούρες, κοιτάς, κοιτάς, φεύγει το μυαλό αλλού, ενώ από πίσω… από πίσω, ε;»

Ο θεός Ήλιος τιμωρεί.
Η ανάσταση γίνεται.

Παραμορφωμένα κομμάτια ανθρώπων ραμμένα μεταξύ τους επιστρέφουν. Αναστήθηκαν. Βία ραμμένη μεταξύ της.

EΡΓΟΓΡΑΦΙΑ

• Η τιμή της ανταρσίας στην μαύρη αγορά
  
• Πεθαίνω σαν χώρα (το πρώτο του πεζογράφημα, 1978)
  
• Κατάλογοι 1-4 (ποιητική ενότητα, 1980)
  
• Η Νέα Εκκλησία του Αίματος (θεατρικό έργο, 1983)
  
• Η Ανθρωπωδία
  
• Η Ανάθεση
  
• Προοίμιο σε μια χιλιετία (πεζογράφημα)
  
• Κατάλογοι 5-8 (ποιητική ενότητα, 1986)
  
• Ύψωμα (θεατρικό έργο, 1990)
  
• Η Άγνωστη Αρμονία του Άλλου Αιώνα (θεατρικό, 1992)
  
• Κατάλογοι 9-Οι Ορισμοί (ποιητική ενότητα, 1994)
  
• Η Αρχή της Ζωής (θεατρικό έργο, 1995)
  
• Η ζάλη των ζώων πριν τη σφαγή (θεατρικό έργο, 2000)
  

Παράλληλα ασχολήθηκε συστηματικά με τη μετάφραση πεζογραφημάτων.