Να θέτουμε σε αμφισβήτηση
το ποιοι είμαστε ο ένας για τον άλλο
στο κοινωνικό περιβάλλον του θέατρου,

να λύνουμε τους κόμπους
που οδηγούν στη μιζέρια,

να σπρώχνουμε τους εαυτούς μας
στο κοινό τραπέζι
σαν πιατέλες σε επίσημο γεύμα,

να θέτουμε τον εαυτό μας σε κίνηση
σαν ένας στρόβιλος που τραβάει
το θεατή σε δράση,

να ανάβουμε τις μυστικές μηχανές
του σώματος,

να περνάμε μέσα από το πρίσμα
και να γινόμαστε ουράνιο τόξο,

να επιμένουμε στο: ό,τι συμβαίνει στις φυλακές μας νοιάζει,

να φωνάζουμε «Όχι εξ ονόματός μου!» την ώρα της εκτέλεσης

να κινούμαστε από το θέατρο στο δρόμο και από το δρόμο στο θέατρο...

Hanon Reznikov (1950-2008)