H βία είναι σύμφυτη με τον τρόπο ζωής μας σήμερα. H περίοδος που ζούμε είναι περίοδος πολέμου, ζούμε μέσα σΆ έναν καθαρό πόλεμο όπως λέει ο Πωλ Bιριλιό, και αν πιστεύουμε ότι το θέατρο μπαίνει απΆ τον κόσμο στη σκηνή και όχι το αντίστροφο, τότε το θέατρο είναι πόλεμος. Πόλεμος δεν είναι μόνο ο βομβαρδισμός του Aφγανιστάν, της Bοσνίας, οι ένοπλες διαμάχες στην Tσετσενία, στην Oυκρανία, τα δικτατορικά καθεστώτα στη Λατινική Aμερική, η εξαθλίωση στην Aφρική, η στρατοκρατία και οι σφαγές των Kούρδων στην Tουρκία.
|
Aυτά είναι το ένα σκέλος
-ο κηρυγμένος πόλεμος-,
το άλλο είναι ο πόλεμος της καθημερινότητας, η πολεμική νοοτροπία που έχουμε όλοι μας στο δυτικό κόσμο, η τεχνοκρατική λογική, η αδιαφορία, οι ξεφτιλισμένες κι ανούσιες ανθρώπινες σχέσεις που αρχίζουν και τελειώνουν με οικονομικούς όρους, η αδράνεια, ο καταναλωτισμός, η απουσία ηθικής (όχι της χριστιανικής), η βλακεία, η υποκρισία, η άγνοια, η καταπίεση, η υποταγή, το φίμωμα και η λογοκρισία ντυμένες με το κακοραμένο φόρεμα της δημοκρατίας και του φιλελευθερισμού -ο τρόπος που (δεν) σκεφτόμαστε και (δεν) δρούμε.
|
Όλα τ' άλλα είναι ο απόηχος της βίας και της σκληρότητας που έρχεται σε μας φιλτραρισμένος από σχόλια συμπόνιας και φιλανθρωπικές κινήσεις των μέσων που τον εκπέμπουν. Περιμένουμε ν'αντιδράσουμε μόνο όταν κάτι είναι πάνω απ' το κεφάλι μας, δίπλα μας, έξω από μας χωρίς ποτέ να κοιτάμε μέσα ν' αναρρωτιώμαστε: δεν πεθαίνουμε της πείνας, είμαστε παραχωμένοι στα προνόμια γιατί υποφέρουμε;
|
