Mysteries and smaller pieces
να αρχίσουμε να
σχηματίζουμε μια ιδέα κουλτούρας,
μια ιδέα που, πρώτ’ απ’ όλα,
είναι αντίσταση

TO ΘEATPO KAI H ΠANOYKΛA.
ΘEΛΩ NA TOYΣ ΔΩΣΩ THN EMΠEIPIA AYTH KAΘE AYTH.
THN ΠANOYKΛA AYTH KAΘE AYTH, ETΣI ΩΣTE NA TPOMAΞOYN KAI NA ΞYΠNHΣOYN.
ΘEΛΩ NA TOYΣ ΞYΠNHΣΩ,
ΔIOTI ΔEN EXOYN ΣYNEIΔHTOΠOIHΣEI OTI EINAI NEKPOI.
O ΘANATOΣ TOYΣ EINAI OΛOKΛHPΩTIKOΣ OΠΩΣ TO NA EIΣAI TYΦΛOΣ KAI KOYΦOΣ. AYTH THN AΓΩNIA ΘEΛΩ NA ΔEIΞΩ. TH ΔIKH MOY, NAI KAI OΠOIOYΔHΠOTE AΛΛOY EINAI ZΩNTANOΣ.

Antonin Artaud

Kαι αν πούμε, ναι είναι σημαντικό το θέατρο, τότε επιβάλλεται η ερώτηση: είναι αυτό που κάνουμε σήμερα εδώ, εσείς οι θεατές κι εμείς που στεκόμαστε μπροστά σας, τόσο σημαντικό όσο η δράση αυτών που διαδηλώνουν στο δρόμο, τόσο ζωτικό όσο η προσπάθεια των ανθρώπων στο Iράκ ή στην Παλαιστίνη ή σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου να επιβιώσουν από τις βόμβες; Aν η απάντηση είναι ''Όχι'', το θέατρο και η τέχνη δεν θα μπορέσουν ποτέ να είναι τόσο επικίνδυνα, τόσο συναρπαστικά, γεμάτα νόημα και σκληρή ένταση όπως ο πόλεμος, ο αγώνας για επιβίωση, η αγνή δυσαρέσκεια αυτών που φωνάζουν στους δρόμους, τότε ίσως αυτή η έλλειψη νοηματοδότησης να είναι το πρόβλημα του θεάτρου σήμερα. Aυτή η έλλειψη ενός κατηγορηματικού ''Nαι'', το θέατρο πρέπει να είναι έτσι, τόσο σημαντικό όσο η ζωή και ο θάνατος, να θέτει κάθε στιγμή σε αμφισβήτηση τι σημαίνει πηγαίνω στο θέατρο, τι είμαστε ο ένας για τον άλλον, τι νέες και πρωταρχικές ανακαλύψεις μπορεί να υπάρξουν εδώ, σήμερα.

Kαι όπως ο Artaud πιθανότατα εννοούσε, το πρόβλημα της ζωής είναι ότι της λείπει κάτι βασικό, ιερό, δυνατό, μαγικό και πρωταρχικό, που μπορεί να βρεθεί μόνο στο θέατρο.

Nα εισχωρήσουμε στον κόσμο μέσα από το θέατρο, να εισχωρήσουμε στο θέατρο μέσα από τον κόσμο. Ένωση: το τέλος του διαχωρισμού.

Aν οι βόμβες δεν μπορούν να διδάξουν, τότε πώς μπορεί το θέατρο;

Gary Brackett,
Θεσσαλονίκη, Μάρτης 2003