 |
Facta Non Verba |
|
|
|
|
|
|
 |
 |
 |
| |
ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΕΞΟΔΟΣ;
Ενώ φτιάχνουν εκείνοι,
πουλούν, διακινούν,
όπου Γης και όπου άνθρωποι,
όπλα,
κι αποθηκεύουν αίμα
σκοτώνοντας όνειρα,
εμείς προσπαθούμε
να φτιάξουμε έναν ουρανό
με λίγες λέξεις
|
|
 |
 |
 |
 |
Το Φεβρουάριο του 2003, μετά από πρόταση-κάλεσμα της Facta Non Verba συγκροτήθηκε η Πρωτοβουλία για την Επικοινωνία με σκοπό την πραγματοποίηση θεατρικών δράσεων με αφορμή τη σύνοδο των υπουργών πολιτισμού της ευρωπαϊκής ένωσης στη Θεσσαλονίκη, στα πλαίσια της ελληνικής προεδρίας. Είχε προϋπάρξει επαφή με το Living Theatre και το Teatroaratro στην Ιταλία. Τους επόμενους δύο μήνες στήθηκε συλλογικά το θέατρο δρόμου ''Πού είναι η έξοδος;''. Προηγήθηκε ένα εβδομαδιαίο σεμινάριο με τον Gary Brackett του Living Theatre που οδήγησε στο ανέβασμα του Mysteries and smaller pieces ενάντια στον πόλεμο στο Ιράκ, ενώ μέσα στο Μάη εντάχθηκαν μέλη του Living Theatre και του Teatroaratro από Ιταλία, Γερμανία και ΗΠΑ. Η παράσταση ανέβηκε στις 24 Μάη στην πλατεία Αριστοτέλους. Στις 25 Μάη, ολόκληρος ο χώρος της Facta Non Verba μεταμορφώθηκε σε ένα σύνθετο πεδίο παράλληλων δρώμενων και ερεθισμάτων σε μια προσπάθεια δημιουργίας κι επικοινωνίας πέρα απο διαχωρισμούς και ρόλους.
|
 |
 |
 |
 |
Η τέχνη, με τα στενά όρια που της έχουν επιβληθεί, έχει γίνει προνόμιο καλλιτεχνών, αντικείμενο σπουδών, θέαμα προς κατανάλωση και μάλιστα ακριβοθώρητο. Και μαζί μΆ αυτήν, κατηγοριοποιήθηκαν οι έννοιες του πολιτισμού και της κουλτούρας. Απομακρύνθηκαν από τη συνείδηση και την ύπαρξη των ανθρώπων που αποτελούν κάθε κοινωνικό σύνολο. Ταυτίστηκαν με μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους (ως παρελθόν) και με υπουργεία, καλλιτέχνες και ναούς του θεάματος -θέατρα, μέγαρα μουσικής, κινηματογράφους- ως παρόν.
|
Ο πολιτισμός δεν είναι κάτι που επιβάλλεται σε ένα σύνολο, ούτε ως ιστορία και παράδοση ούτε ως ισχύοντα πλαίσια έκφρασης και δημιουργίας. Ο πολιτισμός είναι η καθημερινότητά μας και το περιεχόμενο που δίνουμε σ' αυτήν. Είναι ό,τι τρώμε, ό,τι χτίζουμε, ό,τι μιλάμε, γράφουμε και διαβάζουμε. Ο μύθος των 7 τεχνών δεν αποτελεί παρά ακόμα μια διαδικασία διαχωρισμού σ' αυτούς που μπορούν και στους ''άλλους'', σ' αυτούς που θ' ασχολούνται με το πνεύμα και σ' αυτούς που θα δουλεύουν για να μπορούν οι πρώτοι ν' ασχολούνται με το πνεύμα.
|
Η τέχνη είναι μέσα μας. Ο πολιτισμός γύρω μας. Και δεν περιμένουμε καμμία αναγνώριση, καμμία ταμπέλα. Το θέατρο ανήκει στον κόσμο. Διαμορφώνει και διαμορφώνεται. Αναπτύσσει μια σχέση δυναμική που περιορίζεται από το διαχωρισμό που δημιουργεί κάθε θεατρική σκηνή. Το θέατρο στο δρόμο λοιπόν. Όχι ως μια εναλλακτική μορφή τέχνης, αλλά ως η αρχή μιας προσπάθειας επανασύνδεσης της τέχνης και του πολιτισμού με την καθημερινότητα.
|
|
|
|
 |
(αρχείο QuickTime, συμπίεση mp4) |
(αρχείο QuickTime, συμπίεση mp4) |
 |
|
|
|
|
|
(αρχείο pdf) |
(αρχείο pdf) |
(αρχείο pdf) |
|